Mekke'nin çetin günlerindeyiz. Hz. Peygamber (s.a.v.) Kâbe'nin avlusunda namaz kılıyor. Müşriklerden birisi kesilmiş bir devenin işkembesini Hz. Peygamber'in (s.a.v.) sırtına koyuyor. O'nu küçük düşürmek için bu tür yöntemleri deniyorlardı. Hz. Peygamber (s.a.v.) dakikalarca öylece duruyor. Ta ki en küçük kızı Hz. Fatıma (r.a.) gelip de sırtındakini atıncaya kadar. Mekkeliler keyifle izliyor ve kahkaha atıyorlar. Hz. Peygamber (s.a.v.) ellerini semaya kaldırdı ve kendisine bu pis işi tezgahlayanlar için şöyle buyurdu:"Allahım Ebu Cehil'i, Utbe bin Rebia'yı, Şeybe bin Rebia'yı, Velid bin Utbe'yi, Ümeyye bin Halef'i, Ukbe bin ebi Muayt'ı, Ammara bin Velid'i sana havale ediyorum."
İbn Mesu'd (r.a.) diyor ki; Hz. Peygamber'in (s.a.v.) Yüce Allah'ın adaletine havale ettiği bütün bu zalim isimleri Bedir gününün sonunda ölmüş olarak gördüm. Bunların defteri kapanmış oldu. Hz. Peygamber'in (s.a.v.) bu adamları bir daha -gerekmedikçe- gündeme getirmediğini görüyoruz.
Kuran-ı Kerim son derece açık ve net olarak hem puta tapınanlara hem de putlarına hakareti yasaklıyor. Yasaklıyor, çünkü putu ve tapınanı dalalet, sapkınlık ve yanlışlık içinde görüp ilan etmek ayrı; küfretmek, hakaret etmek ayrı. Kuran'ın hoş görmediği işte bu ikinci şıktır. 'Küfretme!' ayet şöyle buyuruyor; "Allah'tan başkasına tapanlara (ve putlarına) sövmeyin; sonra onlar da bilmeyerek Allah'a söverler." (En'am, 108)
Bilseler küfretmezler Allah'a elbette. Ama zaten problemleri bu cehalet değil mi? Bilgisizlik, azgınlık değil mi? Allah (c.c.) onların yaşamına müsaade ediyor, bir imtihan gereği. O zaman sen de onları ikaz edip, güzel olanı tebliğ edeceksin. O kadar! Geri kalanın hükmü ve kararı elbette Yüce Rabbe aittir.
SONUÇ: Kuran-ı Kerim putperestlere ve putlarına küfretmeyi yasaklıyor. Onları şiddetle ikaz ediyor, ateşi onlara sunuyor. Ama küfretmeyi, sövmeyi dinin bir metodu saymıyor. Kabul etmiyor. Müminin dilini ve üslubunu temiz tutuyor. Allah'ı anan dil ile, küfreden dil aynı ağızda olmaz diyor. Hz. Resulullah da (s.a.v