Zühd, dünyanın süs ve şatafatından uzak durmak olarak nitelendirmiştir. Tasavvuf erbabının istediği de böyle bir hale bürünmektir. Dış görünüşte zahid olmak ile, iç âleminde zahid olmak elbette farklıdır. Nice dışı hırpani, dağınık insan vardır ki halk nazarında zahid sayılır ama, iç âleminde kibir ve riya halindedir. Nice dışı süslü ve güzel görünen vardır ki, halk arasında ehli sefa gibi görülür ama içi Allah'la beraberdir.
Burkani der ki; bir gün İbn-i Semun'a şöyle sordum. Sen insanları zühde -dünyadan uzak durmaya çağırıyorsun ama en görkemli ve zengin elbiseler giyiyorsun. Bu nasıl oluyor? Şöyle dedi: Seni Allah'a yakınlaştıracak her şeyi yap. İç âleminde zahid ol, dış âlemindeki görüntüne aldanma. O zaman halin Allah'la bir olur. Ne giydiğine bakma.
Maverdi der ki: Ebul Hasan Kazvini'nin arkasında namaz kıldım. Çok görkemli, özel dikilmiş güzel bir gömlek vardı üzerinde. Kendi kendime dedim ki; hem zühdden bahseder ve hem de böyle giyinir. Selam verince, içimden geçeni okumuş olacak ki, bana döndü ve şöyle dedi: Sübhanellah! Güzel ve gösterişli gömlek Zühdü bozmaz.
Cüneyd-i Bağdadi zühdü; dünyayı kalpten çıkarmak olarak tarif eder.
Fudayl zühdü şöyle tanımlar: Helali arzu etmektir.
Şıbli ise şöyle der: Zühd, kalbi eşyadan, eşyanın Rabbine çevirmektir.
Bestamlı Beyazıd der ki; Mekke'de Kâbe'nin duvarına yapışıp ağlayan birini gördüm. Dış görünüşü Zühd ve takva ile doluydu. Allah (c.c) kalbine beni muttali kıldı. Baktım, kalbi dünya ile beraberdi.
Müzdelife'de ticaret yapan, oturup tartan ve altın ile gümüşle meşgul olan bir genç gördüm. Kendi kendime dedim ki; Sübhanellah! Bu adam hacca gelmiş ama kalbi ve eli para ile meşgul. Dış görünüşüyle dünyanın tam ortasında. Kendime öyle dedim. Allah (c.c) beni onun da kalbine muttali kıldı. Baktım, iç âlemi Allah'la beraberdi. Kalbi Allah'taydı.