Venedik'te 'Meleğin Uçuşu' karnavalında binler geçiş yapıyor. Haylice mutlular. İnsanların mutlu olmasından daha güzel ne olabilir ki. O, onların bayramı.
Bizim coğrafyada ise yüzler sönük. İnsanlar mutsuz. Çocuklar daha hayatla tanışmadan bir kurşuna veya bombaya veya başka bir kaosa kurban gidiyorlar.
Geçen hafta Romanya'daydım. Büyükelçimizin ve Din Müşavirliği'nin ortaklaşa organizasyonunda orada yaşayan Türk kardeşlerimizle bir araya geldik. Hayli yararlı toplantılar yaptık.
Romanya AB üyesi. Sessiz bir ülke. Bence Türkiye'deki devasa ilerlemeye ulaşması için en azından birkaç yılları var. Ülkemizle bir daha gururlandım.
İslam âlemi ayağındaki prangaları bir atsa, bir silkinse, kan ve gözyaşını şiddeti, kaosu, kavgayı bir dindirse dünyanın gidişatı değişecek.
Müslümanlar kendilerini kontrol etmeliler. 'Nasılsak öyle idare ediliriz.' Arap- İslam coğrafyası artık bir araya gelmeli, vahdeti ve kardeşliği sağlamak zorunda. Umut verici işaretler var. Sinmemeliyiz. 'Müslümanlar samimi kardeş olurlar 'ancak'. Bu ayeti işletmeliyiz. Osmanlı'nın yıkılmasından sonraki eksen kayması bize pahalıya mal oldu. Toparlanamadık. 600 senelik dünya iktidarını unutup 100 senelik yakın geçmişte birden muhalefete düşmenin şaşkınlığını yaşıyoruz. Bizimle bir hesaplaşma içinde olan batı tam 600 sene sabretti. Biz neden hemen havlu attık?
Gelecek yıllar iyi olacak inşallah. Allah'ın lütfu bu ümmetin üzerindedir. Yeter ki ümmet bunun farkında olsun.